تیک... تاک! تیک... تاک!

کتاب ِ گشاده ِ تاریخ!

فصل ِ مرگ ِ قهرمان؛

در بی سرنوشتی مردگان ِ خاموش.

غبار سرب

از جهانِ سوگوار

و مژگانِ مشکین ِ مرگ

در شب ِ در بسته ی سحر.

تیک... تاک! تیک... تاک!

زمان ِ تردید ِ خواب است!

بنویس! بنویس! بنویس که ما:

سر در نشیب ِ حضیضیم و

غبار ِ خشکِ  خون

بر صفحه ی ژرفای کبود.

بنویس! بنویس! بنویس که:

بی جان و خشک است این کویر بی برگی

که ما نمی خواستیم؛ اما هست.

بنویس! بنویس!:...

تیک... تاک! تیک... تاک!

پلک ِ پنجره باز است

از چشمان ِگشاده ی قهرمان

بر دو ردیف برگ اقاقی

که نشسته بر دریچه ی آزادی

و خون ِ قهرمان است که

تن کشیده به زیر ِ بال ِ سپیدگی ِ شب.

تیک... تاک! تیک... تاک!

شکفتن گل ِ سرخ ِ سپیده است و غنچه وش لاله

بر برگ برگ ِ تاریخ

که سکوت ِ سرد ِ سیاهی

مرگ ِ قهرمان را

پرده می گیرد.

قهرمان!

قهرمان

.

.

.

قهرمان خودکشی کرد.

_ تیک... تاک! تیک... تاک!